Çok Şanslıyım.Çünkü ...

Şu sıralar aklıma hep çok sevgili küçük kardeşim geliyor.1 Nisan'da sınavı var.Sanırım o yüzden pek muhabbet edemiyoruz.Ama onu çok özlediğimi söyleyebilirim.Hani bazen ilşkilerde mesafeler daha da güçlendirir aradaki sevgiyi.Benim ona karşı hissettiklerim de daha da güçlendi.Belki her zaman söylemiyorum onu sevdiğimi ya da derdini dinleyemiyorum ama insanın kardeşi gibisi yok.Aslında onun hakkında sayfalarca yazabilirim.Mesala asla küs kalamaz,böyle sert durur ama yumuşacık bir kalbi vardır.Aslında bilmese de karakterim üzerinde büyük bir etkisi var.Bir sürü hata yapıyorum hayatımdaki yanlış insanlarla mesala.İçten içe buna yakındığının farkındayım.Bazen Didem demişti diyorum.Keşke dinleseydim onu.Ama biz de hata yapıp olgunlaşıyoruz değil mi ?umarım ona ablalık yapabiliyorumdur.Ne bileyim bazen çok umursamaz olabiliyorum ben de.Ya da çok acımasız.Pişman oluyorum ona söylediklerimden sonra.Ama işte en güzel özelliği asla kin tutmaz .Küs kalamayız onunla.Böyle ben onu sessizliğimle seviyorum.Ya da o bana heyacanlı heyacanlı bişey anlattığında hiç tepki vermeyerek.Sonra yüzündeki o hayal kırıklığını görerek.Onun için çok komik olan bir şeye sadece gülümseyerek.Ne kadar uzak olursak olalım aklıma gelince lan o olmasa nasıl kötü olurdu diye düşünerek daha da çok seviyorum onu ..



Bu da defterine yazdığım bir şey.Sen iyi ki varsın be .